Voor een Globaal Plan bis: de moed om te hervormen 

Mijnheer de Eerste Minister, heren Vice-eersteministers, 

Om de huidige politieke impasse en de verslechtering van onze overheidsfinanciën het hoofd te bieden, heeft België meer dan ooit nood aan moed en daadkracht. Het is tijd om patstellingen te doorbreken en de noodzakelijke keuzes te maken om onze overheidsfinanciën duurzaam te herstellen, ons concurrentievermogen te versterken en opnieuw groei te realiseren. 

Het groeiplan van het VBO bevat gerichte voorstellen om die uitdagingen aan te gaan.  

Werk vandaag een Globaal Plan bis uit, met de volgende maatregelen: 

1. 1. Neem eerst en vooral de overheidsuitgaven onder de loep. Een toename van de tewerkstelling in de overheidssector met 40%, tegenover 20% in de privésector, is onhoudbaar. 
2. 2. Voer een drastische administratieve vereenvoudiging door. Dat kost de overheid bijna niets, maar geeft enorm veel zuurstof aan ondernemend België. 
3. 3. Saneer de gezondheidszorg. De grootste begrotingspost stijgt met meer dan 5% per jaar. Met remgeld van 1 of 4 euro voor een doktersbezoek is het duidelijk dat niets het gebruik van gezondheidszorg remt, integendeel. 
4. 4. Bescherm en versterk ons innovatievermogen. Ons onderzoeks- en ontwikkelingsecosysteem is een van de belangrijkste troeven van onze economie. Het is van essentieel belang om dat te blijven ondersteunen en versterken, met name via fiscale stimuli voor O&O. Dat belet natuurlijk niet dat eventueel misbruik en oneigenlijk gebruik worden aangepakt. 
5. 5. Zorg voor een rechtvaardige fiscaliteit van economische actoren. Het is moeilijk verdedigbaar dat ziekenfondsen geen belastingen betalen op hun commerciële activiteiten, terwijl diezelfde activiteiten in de privésector wel worden belast. Hetzelfde geldt voor de patrimoniumtaks. 

De vlucht vooruit via belastingen is geen oplossing 

Als het om bijkomende belastingen gaat, kent creativiteit geen grenzen. De vakbonden hebben zelfs een plan voorgesteld met 21 miljard euro aan bijkomende belastingen. Daarbij vergeten ze gemakshalve dat de economische groei onder nul zou zakken. 

Nee. Belastingen zijn niet de oplossing om: 

• de financiële markten te overtuigen; 
• de economie aan te zwengelen; 
• de uitvoer te bevorderen; 
• de begroting uit het slop te halen. 

Ter herinnering: de primaire uitgaven (exclusief rentelasten) bedroegen in 2000 42% van het bbp, tegenover 52% vandaag. De inkomsten bedroegen in 2000 49% van het bbp, en bedragen vandaag nog steeds 49%. 

De reactie op die vaststelling moet er een zijn van politieke moed, niet van fiscale gemakzucht. De geschiedenis leert ons bovendien dat moed kan lonen. Na het Globaal Plan won premier Dehaene in 1995 de verkiezingen. Als we vandaag vastberaden optreden, brengen we het land opnieuw op koers met het oog op de verkiezingen van 2029. 

Ons land nu in een politieke crisis storten, zou daarentegen financiële chaos veroorzaken in de aanloop naar 2029. 

En de ondernemers dan? 

Ondernemers willen niets liever dan ondernemen, jobs creëren en inkomen genereren voor hun medewerkers. Ze zullen dan ook op de afspraak zijn, op voorwaarde dat u hen vandaag niet in ademnood brengt. 

Om het concurrentievermogen van onze ondernemingen te vrijwaren, is een gezamenlijke inspanning nodig. Ook wij, sociale partners, dragen onze verantwoordelijkheid. We moeten het kader voor loononderhandelingen absoluut hervormen om ervoor te zorgen dat het concurrentievermogen van onze ondernemingen en de koopkracht gelijke tred houden met die van onze belangrijkste handelspartners. 

Daartoe moeten we het eens worden over een hervorming van de loonnormwet en de index. Een moeilijke, maar noodzakelijke opdracht, die van alle partijen moed en daadkracht zal vergen. 

Diezelfde moed en daadkracht zijn nu essentieel om de noodzakelijke hervormingen door te voeren en ons land opnieuw op het goede spoor te zetten.